De Roparun is een estafetteloop van 530 kilometer van Parijs naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto wat al jaren is: "Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".
Via onze teamlink www.roparun.pameijer.nl of via de website van de RopaRun www.roparun.nl houden wij alle thuisblijvers op de hoogte tijdens het verloop van de RopaRun.

Vrijdag 21 mei

Een sponsorloop onder het motto "Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven". Er worden jaarlijks miljoenen euro’s voor opgehaald.

Samengevat: Twee etmalen van vooral genieten, lopen, fietsen, busje in en busje uit, zweten, eten, drinken, verkassen en oh ja ook nog 1,5 uur slapen.

Het is zaterdag 22 mei.
De zenuwen gieren door mijn keel, ik weet totaal niet wat ons te wachten staat, het is in iedergeval mooi weer dat zit dus wel goed. Als we aankomen in Parijs begint het wel te kriebelen, ik wil lopen.
Dan is het eindelijk zover, de eerste groep gaat van start. Wij moeten nog 4 uur wachten, mijn voeten jeuken.
We beginnen te lopen in de nacht waar het ook echt nacht is, verlichting is zeer noodzakelijk want je ziet echt geen hand voor ogen alleen hier en daar een lampje van andere teams.

Mijn eerste Roparun begint op zaterdag 15 mei 2010. Dan vraagt Anouscha aan mijn man Remco of hij misschien mee wil met team 60. Hij zegt in eerste instantie “nee” maar begint later toch te twijfelen. Als hij dit later aan mij meldt ziet hij mij twijfelen. Vorig jaar toen Anouscha terugkwam van haar Roparun had ik al gezegd, dat als we de Survivalrun niet meer doen ik een keer mee zou willen. Het lijkt me fantastisch. Na wat informatie te hebben ingewonnen bij Anouscha neemt mijn enthousiasme alleen maar toe en deel ik mede dat ik meega.

Roparun 2010

Volkomen onverwacht wordt ik een week voor het vertrek uit Parijs door Jan-Rob gevraagd de Roparun mee te fietsen. Eén van de fietsers kon door omstandigheden niet mee en aan mij de vraag of ik mee wil fietsen. Francka en avontuur! Ik doe het. Het eerste waar ik aan moest denken, is Francka, mijn tante, die vorig jaar nog in Bergen op Zoom de deelnemers aanmoedigde, maar inmiddels is overleden aan de gevolgen van kanker. En naast haar helaas nog veel meer familie en kennissen. Ik hoef niet na te denken, natuurlijk ga ik mee. Samen met mijn vader de lopers begeleiden.